و صدایی پیچید:بمان

قدم های سنگین زمان

در قلب کوچکش متراکم بود

و صدایش در گور زمان گم شد.

وقتی که آهسته و پاورچین

از دریچهء مسدود دلم گذشت

عبور پری گونه اش

تقدیر شگفت ابر های سترون را

به حماسه ای آفتابی بدل کرد

اینک

ذهن من

آب های تمامی جهان را آبستن است

و تا به امروز که به آخر خط رسیده است در نیافته است که در اصل محکوم به

نشنیدن یک کلمهء مهر آمیز است.

با لبخندی از جلو پنجرهء اتاق من می گذرد.

اول تنهء درخت،بعد شاخه های اصلی که هر کدام به سویی کشیده

می شوند، 

سپس شاخه های فرعی که جای شاخه های قبلی روییده اند،

 هر کدام به اندازهء نقطه ای با هم فرق دارند و هر کدام،

پیامی دیگر را بازگو می کنند،و سر انجام ترکه های جوان بالایی که سر به

آسمان می سایند:این همه تلاش،این همه شکست،این همه جستجو برای

رسیدن به نور.

این تنها یک درخت در برابر پنجرهء اتاق نیست بلکه برای من،

حکم مرشدی را دارد که با سلوک بردبارانه اش،با تردید،و با شکست مرا به

سمت ناب ترین ارشاد می کند.

درون خستهء ما انسان ها،در ساده ترین و کوچک ترین اجزای طبیعت پناه

می جوید و به آرامش دست می یابد.

تا نگاه میکنی:

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه باخبر شوی

لحظهء عزیمت تو ناگزیر میشود

آی...ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان

       چقدر زود

                  دیر میشود!

نوک پرنده را 

          هرگز مبند

با بالهایش آواز خواهد خواند

پر و بالش را در هم مشکن

با آوازش خواهد پرید تا اوج کهکشان

صدور نور به هرجا که آسمان تار است